Araucana krielen

Van boven oogt het lichaam ovaal. Goed gerond, met een enigszins opgerichte houding en een waakzame, uitdagende blik. Geen staart. Type en oortoefjes wegen zwaarder dan perfecte kleur.

• Gewicht: Haan ongeveer 850 g, hen 750 g.
• Ringenmaat: Haan 13 mm, hen 11 mm.
• Kam: Onregelmatige erwtenkam, compact en laag.
• Kopversiering: Vier toegestane varianten: (A) oortoefjes van 3–5 cm uit een wratachtige uitstulping bij de oorlellen, gelijk van vorm en grootte, (B) oortoefjes met bakkebaarden, (C) alleen bakkebaarden, (D) zonder toefjes én zonder baard.
• Benen: Onbevederd, middellang, vier tenen. Bij wildkleur vaak wilgengroen.

Levendige scharrelaars. Door het vechthoenbloed soms wat schuw, maar stevig en actief.

Het blauwgroene ei is het uithangbord. Niet alleen mooi, ook een nette productie voor een erfgoedkriel.

• Productie: Ongeveer 150–180 eieren per jaar.
• Kleur en gewicht: Blauwgroen, rond de 40 g.
• Broedsheid: Hennen worden vaak broeds en zijn meestal goede moeders.

De haan is groter en wat rechterop, met sterker hals- en zadelbehang. De hen staat minder aflopend en heeft een voller achterlijf. Oortoefjes en baard volgen bij haar de borstkleur, bij hem vaak zwart (bij wildkleur).

Winterhard en aanpasbaar. Kou en gewone warmte nemen ze voor lief. Ze willen ruimte om te scharrelen en vliegen goed, dus stevige afrastering helpt. Een droog, tochtvrij hok is genoeg. Geen veeleisende huisvesting.

Bij dit ras let men vooral op type en oortoefjes, meer dan op kleur. Wildkleur komt veel voor: haan met oranjerood halsbehang en zwarte borst, hen roodbruin met zwarte pepering en zalmkleurige borst. Verder onder meer zwart, blauw, zilverpatrijs, goudpatrijs, wit en blauwzilver.

Genoemd naar het Mapuche-volk (vroeger Araucaniërs) van Chili. Blauwe eieren en staartloosheid horen bij die oude lijnen, al is de geschiedenis complex en lopen Amerikaanse, Europese en Zuid-Amerikaanse types uiteen.

De kriel is in Duitsland en de VS verder ontwikkeld, met shows vooral in Duitsland. Men selecteerde op oortoefjes en staartloosheid, naast het blauw-ei-gen. Deze dwerghoenders houd je voor eieren, type en karakter, niet als dubbeldoelras.

Het gen voor oortoefjes is dominant en niet geslachtsgebonden, maar in fokzuivere (homozygote) vorm letaal. Kuikens met twee kopieën overleven niet.

Daarom is de fokrichtlijn: variant A of B (mét toefjes) paren aan C of D (zonder het toefjesgen). Welk geslacht de toefloze kant is, maakt niet uit. Zo blijf je bij levensvatbare, heterozygote oortoefjes.