Watermaalse baardkrielen

Zeer kleine, gebaarde kriel met een nekkuifje en een kamtype dat nergens anders zo voorkomt. Groot, levendig oog. Poten glad. Eerder slank dan breed, met een trotse houding.

• Gewicht: Haan 600-650 g, hen 450-500 g.
• Ringenmaat: Haan 11 mm, hen 9 mm.
• Kam: Rozekam met driedelige doorn die tegen de kuif drukt. Middendoorn dikst en iets langer. Helderrood, fijn van weefsel.
• Kuif: Vrij smal, voldoende ontwikkeld, naar achteren gericht. Geen schedelknobbel. Een te grote kuif met knobbel is fout.
• Baard: Driedelig en goed ontwikkeld. Kinlellen schuil. Oorlellen wit, maar onder de baard.
• Benen: Middellang, fijn, glad. Meestal leiblauw, afhankelijk van de kleurslag. Geel is fout.

Kalm maar levendig, vriendelijk en handzaam. Ze scharrelen graag de hele dag.

Een van de betere legsters onder de baardkrielen, voor zo'n klein formaat.

• Productie: Ongeveer 120-150 eieren per jaar. Door het formaat vaak maar 6 à 7 eitjes per nest.
• Kleur en gewicht: Crème tot wit, rond de 30-35 g.
• Broedsheid: Worden broeds en zijn goede moeders voor kleine legsels.

De haan is groter, met een forsere rozekam en rijker manenachtig halsbehang. De hen heeft vaak een vollere baard: de baardveren zijn breder en afgeronder. Haar kuif is ook voller. Rug en zadel gaan in een stompe hoek over in de staart. Het achterlijf is vrij goed ontwikkeld, met volle maar afgeronde dons.

Winterhard en niet veeleisend, in ren of uitloop. Voor een schone baard: drinkbakken met smalle opening en voerbakken die niet snel nat worden. Een droge, tochtvrije stal blijft verstandig, vooral in de winter.

Het kleurenpalet is groot: na 1935 kwamen er vele slagen bij, tot ongeveer dertig erkenningen. De eerste waren wit, daarna goud (patrijs?), zwart en zwart witgepareld. Nu zie je onder meer kwartel, zilverkwartel, blauwkwartel, millefleur, porselein, columbia-varianten en koekoek. Patrijs staat in de KLN-standaard met leiblauwe poten.

Omstreeks 1914 ontstond dit ras in Watermaal bij Brussel, in de fokkerij Les Fougères van Antoine Dresse. Hij hield zijn methoden geheim. Antwerpse baardkrielen speelden vrijwel zeker een rol. Oscar Dresse toonde de eerste dieren in 1922 te Watermaal.

Na pieken en dalen in kwaliteit bleef het ras in België en Nederland geliefd. Fokkers als Jaak Bolle en Jean Pierre Muys droegen bij aan behoud en nieuwe kleuren. Het blijft een sierkriel, geen dubbeldoelras.