Bassetten

Halfkriel: qua formaat tussen groothoen en echte kriel. Enigszins diep gesteld, zonder overdrijving. Lang lichaam, goed ontwikkelde legbuik. Het type van een oude landhoenlegster: krachtig, vitaal, expressief.

• Gewicht: Haan 900-1000 g, hen 800-900 g. Lager dan 800 g (haan) of 700 g (hen) is een ernstige fout.
• Ringenmaat: Haan 14 mm, hen 12 mm.
• Kam: Enkelvoudig, tamelijk groot, vijf tot zes tanden. Kamhiel volgt de nek zonder die te raken.
• Oorlellen: Wit, driehoekig met afgeronde hoeken (hartvormig). Rood is fout.
• Ogen: Groot, levendig, bruinzwart.
• Benen: Tamelijk kort, glad, leiblauw. Geel in snavel of poten is fout.

Geschikt voor een beperkte ruimte. Ze scharrelen graag als er uitloop is.

Naast sierwaarde tellen de nuteigenschappen. Ze leggen bewonderenswaardig grote eieren, ook in de winter nog in een behoorlijk aantal. Geen dubbeldoelras: te klein voor vlees, wel een echte leghalfkriel.

• Productie: Bevredigend aantal, vaak ook 's winters door.
• Kleur en gewicht: Wit. Broedeieren minstens ongeveer 40 g.
• Broedsheid: Kunnen broeds worden. Opfokresultaten zijn door de vitaliteit meestal uitstekend.

De haan heeft een rechtopstaande kam. Zijn sikkels zijn breed en goed gebogen. Bij de hen hangt de kam liefst naar een kant. Haar kinlellen zijn iets kleiner, de oorlellen minder ontwikkeld. Kenmerkend is haar diepe, goed gevulde legbuik.

Gehard en vitaal. Ze doen het goed in uiteenlopende achtertuinen, ook in koude winters. Een droge, tochtvrije stal blijft verstandig. Door hun formaat zijn ze tevreden met minder ruimte dan groothoenders, mits ze kunnen scharrelen.

Wildkleur staat in de KLN-standaard. Kwartel lijkt op Antwerpse, Watermaalse en Brabançonnes. Bij zilverkwartel zijn geel en bruin vervangen door zilvergeelgrijs, met streven naar zilverwit. In Nederland ook wit, zwart, buff columbia en parelgrijs zilverkwartel. Verder komen blauw, koekoek, millefleur en porselein voor.

Belgisch ras, sinds circa 1917. Oorspronkelijk Luikse Bassetten genoemd. Tussen 1923 en 1931 werd het systematisch tot een zelfstandig krielenras gevormd. In België had het vanaf het begin een brede fokbasis, die na de oorlog bijna volledig verdween.

Uit de resten bouwden liefhebbers opnieuw op. In 1958 bracht K. H. Collatz uit Aurich dieren naar Duitsland. Het blijft een halfkriel van landhoentype: sierlijk, maar vooral gewaardeerd om legkracht en vitaliteit.